Subwoofer - (głośnik niskotonowy) dodatkowy głośnik do kolumn, najczęściej, zestawów kina domowego, służący do odtwarzania dźwięków o najniższej częstotliwości (w granicach 20-200 Hz). Jego wykorzystanie daje również efekt drżenia ścian, podłogi i mebli.

W systemach dwukanałowych (zwykłe stereo) sygnał do subwoofera jest przesyłany przy pomocy filtru dolnoprzepustowego. W niektórych systemach filtry sobwooferów dodatkowo obniżają oryginalną wysokość dźwięku, aby wzmocnić efekt działania co jest nazywane “podbijaniem”. Przy niektórych utworach muzycznych, zawierających dużo dźwięków niskich daje to czasami niekorzystny efekt dudnienia. W systemie Dolby Surround istnieje specjalny, osobny kanał “1″, w którym zapisywany jest dźwięk przeznaczony wyłącznie dla subwoofera. Umożliwia to np. wierne oddanie uderzania w kotły lub tworzenie wiarygodnego akustycznie efektu wybuchu.

Subwoofery są szczególnie przydatne w aparaturach audio o ograniczonej mocy stosowanych w małych pomieszczeniach i samochodach. W tego typu miejscach dźwięki o niższych częstotliwościach są bowiem szybciej tłumione od dźwięków o wyższych częstotliwościach. Subwoofery wielkiej mocy są jednak także stosowane w dużych aparaturach audio - na koncertach i w salach kinowych. Ich zadaniem w takich aparaturach jest nie tyle poprawianie charakterystyki dźwięku co wytwarzanie efektów specjalnych poprzez generowanie skoordynowanych z muzyką lub obrazem wibracji odczuwanych nie tyle słuchem, co raczej całym ciałem.

Gazogenerator (czadnica, zgazowarka, generator gazu drzewnego) jest urządzeniem służącym do produkcji gazu generatorowego (drzewnego) w procesie zgazowania.

Typowa instalacja do produkcji gazu generatorowego do zasilania silników spalinowych składa się z czterech elementów: gazogeneratora, odpylacza, chłodnicy i filtra wtórnego. Od góry gazogeneratora ładowane było paliwo (drewno, węgiel kamienny, węgiel brunatny pod postacią brykietów, węgiel drzewny, niekiedy nawet torf) do leja zasypowego (zamykanego szczelnym wiekiem z uszczelnieniem). Wewnątrz gazogeneratora następowało jego zgazowanie.

Gorący i zanieczyszczony gaz opuszczający gazogenerator trafia do odpylacza (np. osadnika, odpylacza cyklonowego, etc.) w celu usunięcia cząstek stałych a następnie do chłodnicy. W chłodnicy następuje obniżenie temperatury gazu oraz skroplenie pary wodnej oraz substancji smolistych. Kolejnym etapem przygotowania gazu jest jego przejście przez filtr wtórny (powierzchniowy), w którym następuje oddzielenie pozostałych zanieczyszczeń. Oczyszczony gaz jest mieszany z powietrzem i zasysany przez silnik.

Zgazowarki produkujące gaz generatorowy na potrzeby bezpośredniego spalania np. w kotle nie muszą być wyposażone w systemy do oczyszczania gazu jako że jest niewielkie ryzyko uszkodzenia palników kotła przez zanieczyszczenia znajdujące się w gazie.

Prądnica - maszyna elektryczna (dawne nazwy: dynamo-maszyna, dynamo) zamieniająca energię mechaniczną na energię elektryczną. Wytwarzanie energii elektrycznej odbywa się w prądnicach w wyniku ruchu przewodnika względem pola magnetycznego czyli indukcji elektromagnetycznej.

Ze względu na rodzaj wytwarzanego napięcia prądnice dzieli się na:
prądu przemiennego
prądu stałego

Przed skonstruowaniem prądnic prąd elektryczny uzyskiwanio z ogniw chemicznych oraz maszyn elektrostatycznych. Tak uzyskiwana energia elektryczna była bardzo droga.

Pierwszą prądnicę skonstruował w 1831 roku odkrywca indukcji elektromagnetcznej Michael Faraday, jego prądnica zwana dyskiem Faradaya lub maszyną jednobiegunową wytwarzała prąd w wyniku obrotu miedzianego dysku w polu magnetycznym podkowiastych magnesów trwałych. Prądnica ta wytwarzała prąd stały o dużym natężeniu, lecz niewielkim napięciu.

W 1832 roku francuski fizyk Hippolyte Pixii konstruuje prądnicę prądu przemiennego, w której prąd elektryczny jest wytwarzany w wyniku obrotu magnesu w pobliżu zwojnicy. Po wprowadzeniu obracajacej się zwojnicy w polu magnetycznym magnesu oraz komutatora uzyskuje prądnice prądu stałego.

Video Compact Disc (VCD) to format zapisu cyfrowego strumienia audio-video na płycie kompaktowej. Format ten jest poprzednikiem DVD.

Płyta Video CD przechowuje film zapisany przy użyciu stratnej kompresji MPEG-1 z bitrate’em 1150kbps. Rozdzielczość filmu wynosi 352×240 px (w formacie NTSC) lub 352×288 px (w formacie PAL dodanym w standardzie VCD 2.0), co odpowiada mniej więcej standardowi VHS. Do zapisu dźwięku użyto kodeka MP1 z bitrate’em 224kbps i jeden kanał stereo (lub 2 mono stereo).

Pojedyncza płyta VCD może przechowywać jedynie 70 minut filmu video, co w porównaniu do kompresji MPEG-4 jest wartością wyjątkowo niską. Płyty VCD mogą być odtwarzane przez komputerowe napęd CD-ROM oraz stacjonarne (podłączane do telewizora) odtwarzacze VCD. Również odtwarzacze DVD potrafią odtwarzać VCD.

Video CD zostało wprowadzone przez koncerny Philips i Sony w roku 1993. Był to standard VCD 1.1.

W międzyczasie standard rozwinął się do VCD 2.0, co miało miejsce w 1995 roku. Do standardu dodano obsługę: MPEG Segmented Play Items (SPI), zdjęć, strumieni muzyki (bez obrazu), interaktywnej kontroli odtwarzania (PBC), łączenia możliwości odtwarzania zarówno zawartości w standardzie NTSC jak i PAL, wyższej jakości muzyki (bitrate 384kbps) oraz kilka pomniejszych rzeczy.

Płyta VCD nagrywana jest na zwykłej płycie CD w dwóch sesjach. Na pierwszej sesji znajdują się dane sterujące, informacje służące do korekcji błędów i czasem inne pliki (np. trailery, zdjęcia reklamowe itp.). Na drugiej sesji umieszcza się właściwe pliki filmu. Może to być jeden lub więcej plików. Ponieważ w tej sesji nie zawarto danych z informacjami potrzebnymi do korekcji błędów wolna przestrzeń może zostać zagospodarowana na plik o wielkości np. 770 MB (na płycie 700 MB).

Udoskonaloną wersją VCD jest standard SVCD, który pozwala zapisać na standardowej płycie CD film skompresowany kodekiem MPEG-2 - tym samym, co w DVD, ale z mniejszą rozdzielczością.

DVD-Audio - format zapisywania muzyki na płytach DVD. Daje on możliwość zapisu sygnału monofonicznego, stereofonicznego, a także przestrzennego (5.1). Rozwiązanie to oferuje również możliwość zapisu dźwięku z różną częstotliwością próbkowania (44,1, 48, 88,2, 96, 176,4 lub 192 kHz) oraz różną rozdzielczością bitową (16, 20 lub 24 bity). Zwiększanie częstotliwości próbkowania oraz rozdzielczości ponad standard CD-Audio (44,1kHz, 16 bitów) owocuje, według niektórych, subiektywnym polepszeniem jakości dźwięku.

Obecnie format ten nie jest popularny, m.in. ze względu na wyższą cenę urządzeń potrafiących odtwarzać płyty w nim nagrane, ograniczoną dostępność muzyki w tym formacie, i w końcu niewielkie zapotrzebowanie na korzyści oferowane przez DVD-Audio. Ponadto istnieje drugi, konkurencyjny format zapisu muzyki o podwyższonej jakości - SACD.

DVD-Video to standard definiujący zawartość dysków DVD.

Standard DVD-Video definiuje następujące elementy:
system plików na płycie DVD to najczęściej ISO 9660, taki sam jak na płytach CD-ROM,
rozmieszczenie plików na płycie, ich nazewnictwo,
format zapisu video - algorytm kompresji stratnej MPEG-2 (najczęściej stosowane rozdzielczości to 720×576 dla systemu PAL i 720×480 dla NTSC),
format zapisu dźwięku - standardowo każda ścieżka musi być zapisana w jednym z poniższych formatów:
zwykłe, nieskompresowane PCM,
Dolby Digital (AC-3)
MPEG-2 audio,
opcjonalnie:
DTS,
SDDS.
jak oba strumienie (tj. audio i video) są połączone sobą - w plikach VOB.

Możliwości, jakie oferuje DVD-Video:
ponad 2 godziny filmu w wysokiej jakości (max 8 lub do 30h filmu o jakości VHS)
skalowanie 4:3 i 16:9
osiem wysokiej (wyższej niż na CD) jakości ścieżek audio, każda z max. 8 kanałami
max. 32 zestawy napisów
max. 9 ustawień kamery do wyboru podczas odtwarzania
menu startowe i możliwość tworzenia prostych programów interaktywnych (gry itd.)
brak konieczności przewijania, bezpośredni dostęp do wybranego momentu filmu poprzez sceny (ang. chapters), tytuły (ang. titles) oraz podanie dokładnej lokalizacji (godziny/minuty/sekundy)

Większość odtwarzaczy DVD oferuje jeszcze opcje takie jak:
zoom 2x/4x,
zwalnianie/przyśpieszania tempa odtwarzania filmu,
możliwość odtwarzania płyt CD, niektóre radzą sobie też z muzyką w formacie MP3 i WMA oraz filmami w DivX.

Magnetowid – urządzenie elektroniczne służące do zapisu i odtwarzania obrazu (wizji) i dźwięku (fonii) na specjalnych kasetach. Ze względu na budowę rozróżnia się urządzenia studyjne oraz urządzenia domowego użytku. Magnetowidy, jako urządzenia domowego użytku wyposażone są w odbiornik sygnału telewizyjnego (ang. tuner). Stanowi to rozwinięcie wcześniejszego rozwiązania jakim był odtwarzacz wideo oraz urządzenia przejściowego – odtwarzacza wideo z funkcją nagrywania. Integracja z tunerem skutkowała wprowadzeniem kolejnej funkcji: programator (ang. timer), pozwalającej użytkownikowi automatycznie rejestrować programy nadawane przez telewizję; urządzenia bez tunera telewizyjnego nazywane są potocznie “odtwarzaczami” (czasem “z możliwością nagrywania”). Zasada ta nie dotyczyła urządzeń studyjnych, gdzie nie wymagany był zintegrowany odbiornik sygnału telewizyjnego.

Typowo w magnetowidzie sygnał wizyjny zapisywany jest przez zespół głowic (najczęściej 2 lub 4) ustawionych ukośnie względem przesuwającej się taśmy (tzw. zapis helikalny). Fonia oraz tzw. ścieżka trakująca (synchronizacji) zapisywana jest na brzegu taśmy. Modele oznaczone symbolem HiFi rejestrują wysokiej klasy dźwięk dodatkowymi głowicami wirującymi (VHS w głębszej warstwie taśmy), głowicami wizyjnymi razem z pasmem wizji (Betamax, Video 8 mm) – także cyfrowo PCM (Betamax), lub głowicami wizyjnymi na przedłużeniu ścieżki wizyjnej cyfrowo w formacie PCM (Video 8 mm). Format Betamax HiFi PCM służył również w niektórych studiach nagrań jako wzorcowy magnetofon edycyjny.

Magnetowidy do użytku amatorskiego (”domowe”) oferują niezbyt wysoką jakość zapisu obrazu. Zapis na kasecie VHS w standardzie PAL posiada rozdzielczość pionową jedynie 240 linii w porównaniu do 550 linii obrazu telewizyjnego.

W krajach europejskich najbardziej rozpowszechnionym standardem jest VHS – niestety najsłabszy z systemów do tej pory opracowanych, nazywany złośliwe często Very Horrible System.

Inne standardy kasetowe to:
sprzęt domowego użytku: S-VHS (400 linii), Hi8 (440 linii), Video 8 mm (260 linii), Video 2000 (270 linii), W-WHS, D-VHS, Digital-8 (500 linii), MiniDV, VHS-C, SVHS-C, Betamax (270 linii), SuperBeta (290 linii), ED-Beta (500 linii),
sprzęt studyjny: U-Matic, Betacam, Betacam SX, Digital Betacam, IMX, HDVS, DVCAM, DVCPRO, Digital S, MII, D1, D2, D5.

Niektóre z wymienionych standardów zapisu magnetycznego na kasetach z opracowano z przeznaczeniem prawie wyłącznie do kamer, jednak spotyka się również magnetowidy obsługujące te standardy bez konieczności stosowania specjalnych adapterów.

W latach 80. używane były również domowe magnetowidy systemów: video 2000 zwany także video 2×4 (oznaczenie kaset VCC 480 dla kaset dwustronnych 2×4 godziny, 270 linii), CVC (260 linii – miniaturowy magnetowid na taśmie 6 mm), V-Cord I i II, Quasar VX oraz VCR LP (format Philipsa produkowany również w PRL, 270 linii – szpulki w kasecie jedna nad drugą). Warto pamiętać, że najgorszy studyjny magnetowid szpulowy kolorowy z lat 60. oferował lepszą rozdzielczość i dynamikę niż najlepszy standard amatorski z lat 90.

Obecnie jakość amatorskiego MiniDV można porównywać z jakością studyjną (500 linii).

W ostatnim czasie magnetowidy tracą na popularności na skutek upowszechniania się DVD, które zapewniają obraz i dźwięk o wyższej jakości w porównaniu z zapisem VHS. Magnetowidy cyfrowe oraz płyty VCD i DVD przechowują obraz i dźwięk w postaci skompresowanej. Płyty VCD i DVD nie ulegają zużyciu w trakcie odtwarzania (w odróżnieniu od wszystkich nośników magnetycznych z zapisem analogowym). Płyty DVD nie nazywa się celowo dyskami wizyjnymi, gdyż treścią są zapisywane dane cyfrowe, zawierające zarówno obraz, dźwięk, rozbudowane menu jak i inne dane przeznaczone do odczytu w komputerach multimedialnych. Obraz na płycie DVD jest generowany sztucznie i tanie odtwarzacze wyświetlaja kolory nie zawsze naturalne. Dźwięk DVD jest przy tym ostry i nieprzyjemny w porównaniu do dobrego Audio analogowego na poziomie HiFi (dźwięk zapisywany przez wirujący głowice – BetaHiFi (S)VHS HiFi, Video 8, Hi8).

DVD oferuje nieco gorszą jakość od kaset MiniDV (mniej artefaktów kompresji na kasecie).

Formaty dysków wizyjnych rozpowszechnione w latach 80. i 90, XX wieku to np. LaserVison oraz VHD.

Telewizor częściej zwany Odbiornikiem Telewizyjnym lub w skrócie OTV to urządzenie przeznaczone do zdalnego odbioru ruchomego obrazu. Ruchomy obraz nadawany przez telewizję składa się z wyświetlanych jeden po drugim nieruchomych obrazów, z częstotliwością 25 lub 30 obrazów na sekundę. Pojedynczy obraz (nazywany też “klatką”) podzielony jest z kolei na kilkaset linii. Typowe wartości to 625 lub 525 linii.

Obraz jest transmitowany w postaci analogowej linia po linii - element analizujący przesuwa się po obrazie wzdłuż linii, a wartość sygnału w danej chwili odpowiada jasności tego punktu w tej samej chwili. W typowych warunkach pasmo sygnału telewizyjnego wynosi 6.5 lub 5.5 MHz, co daje około 800 rozróżnialnych punktów w linii. W celu uniknięcia silnego migotania obraz dzieli się na dwa półobrazy (pierwszy ma tylko linie parzyste a drugi tylko nieparzyste), nadawane jeden za drugim.

W skład pełnego sygnału telewizyjnego oprócz informacji o jasności (luminancji) wchodzi też informacja o kolorze (chrominancja), sygnały synchronizujące (wyznaczające początek nowej linii i nowego obrazu) oraz dźwięk…

Ponieważ początki telewizji były wyłącznie monochromatyczne (czarno-białe) to wprowadzenie do telewizji koloru wymusiło stworzenie systemu kodowania koloru w sygnale telewizyjnym. W efekcie powstały trzy systemy: PAL, SECAM i NTSC, różniące się parametrami i uzyskiwaną jakością. Ze względu na miejsce opracowania systemów kodowania koloru system NTSC (USA) jest używany tam, gdzie telewizja używa 30 obrazów na sekundę i 525 linii, a systemy PAL i SECAM (Europa) tam, gdzie sygnał ma 25 obrazów na sekundę i 625 linii, choć systemy kodowania koloru nie sa połączone ze standardem telewizyjnym “na sztywno” (standard telewizyjny opisuje częstotliwości obrazów i linii, pasmo wizji itp., a system kodowania koloru metodę dodania koloru do sygnału monochromatycznego).

W zastosowaniach specjalnych (np. telewizja przemysłowa, SSTV) mogą być wykorzystywane inne ilości linii, obrazów lub pasmo wizji niż w telewizji konsumenckiej.

Najczęstszym rozwiązaniem uzyskiwania różnych kolorów jest zastosowanie mieszania barw w systemie RGB (czerwony-zielony-niebieski). Obraz składa się z bardzo dużej ilości pikseli, których kolory mogą być niezależnie zmieniane. Każdy piksel składa się z trzech części świecących w kolorach: czerwonym, zielonym i niebieskim (zobacz zdjęcie obok). Odpowiednie sterowanie intensywnościami tych składowych podpikseli powoduje powstanie wypadkowego koloru całego piksela. Kolorowi białemu odpowiada maksymalna intensywność świecenia wszystkich trzech składowych, kolorowi czarnemu - wszystkie podpiksele wygaszone.

W telewizorach stosowane są następujące typy wyświetlaczy:

• CRT - tradycyjne, obraz wyświetlany jest za pomocą kineskopu
• DLP - projekcyjne, często bardzo duże, obraz wyświetlany jest za pomocą wyświetlaczy DLP na tylnej powierzchni półprzezroczystej szyby, na której z przodu ogląda się obraz
• LCD - ciekłokrystaliczne, płaskie (zajmujące mało miejsca “w głąb”), lecz mające ograniczony rozmiar ekranu. Są one także zdrowsze dla oczu od telewizorów CRT
• plazmowe - oparte na technologii plazmowej, wyglądające bardzo podobnie do LCD, jednak różniące się nieco lepsza jakością i większym poborem prądu, lecz za to możliwością zbudowania ekranu bardzo dużych rozmiarów.

USB (ang. Universal Serial Bus - uniwersalna magistrala szeregowa) to opracowany przez firmy Microsoft, Intel, Compaq, IBM, DEC rodzaj portu komunikacyjnego komputerów, zastępującego stare porty szeregowe i porty równoległe. Port USB jest uniwersalny, pozwala na podłączanie do komputera wielu urządzeń, na przykład: kamery wideo, aparatu fotograficznego, modemu, skanera lub drukarki. Urządzenia są automatycznie wykrywane i rozpoznawane przez system, co umożliwia ich podłączanie i odłączanie bez konieczności wyłączania czy ponownego uruchamiania komputera.

Większość współczesnych systemów operacyjnych obsługuje złącze USB – dotyczy to m.in. systemów firmy Microsoft zaczynając od Windows 95 w wersji OSR2 (istnieje także poprawka do wersji OSR1 udostępniająca obsługę USB), systemów Windows z rodziny NT, oraz systemów opartych o jądro Linux/*BSD.

Praca w sieci

Jedna z ważniejszych cech portu USB jest zgodność z Plug and Play. Urządzenia w tym standardzie można łączyć ze sobą tworząc sieć. W całej sieci można podłączyć do 127 urządzeń USB, jednak ze względu na pobór mocy ich liczbę trzeba ograniczyć. W jednej sieci mogą pracować urządzenia o różnych prędkościach transmisji.

Magistrala wymaga obecności dokładnie jednego kontrolera magistrali, którego rolę pełni komputer (host). Uniemożliwia to bezpośrednie połączenie dwóch komputerów (wymagany przewód ze specjalnym układem) oraz bezpośrednie połączenie ze sobą urządzeń peryferyjnych (brak kontrolera)

Typy i prędkości

Urządzenia w standardzie USB 2.0 są w pełni kompatybilne ze starszymi urządzeniami. Urządzenia USB możemy podzielić ze względu na zgodność z przyjętymi specyfikacjami na:
1.1 Urządzenia spełniające warunki tej specyfikacji mogą pracować z prędkościami 1.5 Mb/s (0.1875 MB/s) lub 12 Mbit/s (1.5 MB/s)
2.0 Urządzenia zgodne z warunkami nowej specyfikacji mogą pracować z prędkością 480 Mb/s (60 MB/s). Ale w praktyce uzyskują jedynie prędkość 320 Mb/s (40MB/s).

Na opakowaniach produktów można znaleźć oznaczenia USB 2.0 i podobne, ważniejszą informacją jest jednak szybkość transmisji. Urządzenia te powinny mieć naklejkę informującą o ich standardzie pracy:
Full Speed lub USB 1.1 - 12 Mbit/s największa prędkość przed USB 1.1
Hi-Speed lub USB 2.0 - 480 Mbit/s - dostępne w USB 2.0

MP3 (ang. MPEG-1/2 Audio Layer-3) to format stratnej kompresji dźwięku opierający się na zmodyfikowanej dyskretnej transformacie cosinusowej i używający modelu psychoakustycznego. Format został stworzony we Fraunhofer Institut Integrierte Schaltunden. Przy tworzeniu jego pierwszej implementacji wykorzystywany był m.in. utwór Suzanne Vegi Tom’s Diner w celu dostosowania kompresji do brzmienia ludzkiego głosu.

Dźwięk skompresowany z przepływnością (ang. bitrate) 128 kbps daje zazwyczaj zadowalającą jakość na przeciętnym sprzęcie odsłuchowym w komputerach osobistych (128 kbps przyjmuje się jako odpowiadającą niskiej jakości odtwarzaczom CD), dźwięk skompresowany przy 192 kbps jest dla większości ludzi nieodróżnialny od oryginału. Niektórzy słuchacze w celu uzyskania większej jakości dźwięku stosują jeszcze słabszą kompresję (256 lub nawet 320 kbps). Jakość zależy również w dużym stopniu od używanego do kompresji enkodera.

Pierwotnie do kompresji MP3 stosowano Constant Bit Rate (CBR), czyli do każdej ramki używano tej samej ilości bitów. Współcześnie używa się raczej Variable Bit Rate (VBR) charakteryzującego się zmienną przepływnością w wybranym przedziale podczas kodowania.

Kodowany dźwięk może posiadać postać zarówno jednokanałową (mono) jak i dwukanałową (stereo). Istnieje też format MP3 Surround (do zapisu dźwięku wielokanałowego 5.1) wstecznie zgodny z wcześniejszym standardem.

Dla dźwięku stereofonicznego format MP3 posiada trzy tryby kompresji:
dual channel – w którym dźwięk jest zapisywany jako dwa odrębne kanały monofoniczne.
stereo (stereo mode 0) – w którym każda ramka zapisywana jest algorytmem left/right stereo.
joint stereo (stereo mode 1) – w którym dla każdej ramki wybierany jest najlepszy dla niej algorytm zapisu dźwięku stereo.

Stosowanymi w kompresji MP3 algorytmami kodowania ramki dźwięku stereofonicznego są:
left/right stereo (simple stereo, independent channel) – w którym dźwięk w kanałach prawym i lewym jest kodowany niezależnie, może jednak zmieniać się liczba bitów przeznaczonych na każdy z kanałów. Efektywny dla ramek, w których oba kanały różnią się w dużym stopniu.
middle/side stereo – w którym sygnał stereo kodowany jest w postaci pary wartości oznaczających sumę (L+R) oraz różnicę (L-R) kanałów. Efektywny dla ramek, w których oba kanały przyjmują podobne wartości.
intensity stereo – w którym sygnał stereo dla niektórych (głównie wysokich) częstotliwości kodowany jest jako monofoniczna wartość uzupełniona o wektor określający kierunek, z którego dochodzi dźwięk. W praktyce stosowany tylko przy niskiej przepływności (poniżej 80 kbps). Niektóre enkodery (np. LAME) w ogóle nie stosują tego algorytmu.

Najpopularniejszymi programami służącymi do odsłuchiwania plików MP3 są Winamp (na platformie Windows), foobar2000 (platforma Windows), Windows Media Player (platforma Windows, instalowany wraz z systemem), XMMS(w Linuksie), Amarok (Linux), Beep Media Player (Linux) oraz iTunes firmy Apple (na platformach Mac OS i Windows).

Pliki w tym formacie posiadają rozszerzenie .mp3.